Like a rolling stone

"I try to protect what i keep inside"-Tracy Chapman
Όλα ξεκίνησαν ένα πρωί που κατηφόριζα την Πατησίων.Αν θυμάμαι καλά ήταν η εποχή που τα παιδιά-μαζί τους κι εγώ από κείνη την μέρα- είχαν υπογράψει συμβόλαιο για πρόωρη ενηλικίωση και δεν υπήρχε κανείς πια να διδάξει την αθωότητα.
Είδα έναν άντρα, γύρω στα 40, στο πεζοδρόμιο έξω απ 'τον ηλεκτρικό.Έπαιζε κιθάρα και στη θήκη της υπήρχε μόνο ένα τσιγάρο.Μου θύμισε τον "κλόουν" του Boll.Ίσως να περίμενε κι αυτός κάποια Μαρία και κατέληξε εκεί έχοντας φάει χαστούκι απ' όλους τους "καλούς χριστιανούς" του κοινωνικού του περίγυρου-κι έτσι του έριξα το πρώτο "γκρόσχεν".Παρακάτω τον ξαναείδα και μετά πάλι και πάλι σε κάθε στροφή.Δεν ήταν ο ίδιος εμφανισιακά.Είχε όμως την ίδια θλίψη στα μάτια.Ναι,έκανα το λάθος και τον κοίταξα στα μάτια!
Τον έβλεπα σε κάθε δρόμο της Αθήνας,κάθε μέρα.Αν πας στο κέντρο θα τον δεις.
Από τότε άρχισα να έχω περίεργη συμπεριφορά.Προσπάθησα να την περιγράψω μια μέρα στους φίλους μου.Το έκανα όσο πιο παραστατικά μπορούσα.Φόρεσα τα καλά μου ,βάφτηκα και τους είπα "Κοιτάξτε".Μετά μουτζούρωσα τις βαφές στο πρόσωπο, έσκισα τα ρούχα, ανακάτεψα τα μαλλιά μου,στάθηκα μπροστά τους και είπα:"Καπως έτσι είναι".
Η αλήθεια είναι ότι είχα σκουλίκια μέσα μουΦανερώθηκαν εκείνη τη μέρα στη Πατησίων.Δε ξέρω πώς μπήκαν.Τα ένιωθα να κινούνται.
Λειτουργούσαν ανάλογα με της εποχές.Το χειμώνα τα έπιανε αμόκ και το καλοκαίρι ηρεμούσαν κάπως, Όταν περνούσα απ' την Πατησίων όπως εκείνη τη μέρα σέρνονταν ώς τα μαγουλά μου και τα έκαναν να κοκκινίζουν.
Προσπάθησα να σκεφτώ τι λάθος έκανα.Τι λάθος θα μπορούσα να είχα κάνει;Κάθε μέρα πήγαινα απ' το σπίτι στι δουλειά κι απ' τη δουλειά στο σπίτι.Εξυπηρετούσα τέλεια το σύστημα, δεν είχα χρόνο ούτε να ερωτευθώ.
Ο θάνατος για μένα,τότε, ήταν να ακολουθεί κάποιος πιστά το ρολόι.Να πάψει να ονειρέυεται.Ήμουν , λοιπόν ένα βήμα πρίν το θάνατο κι έτσι αφού μπορούσα ακόμα να σκέφτομαι αποφάσισα να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα-για να μη πεθάνω.
Πριν καλά-καλά τ'αποφασίσωσύρθηκαν μέχρι την καρδιά μου, το μόνο που μου είχε μείνει για να ονειρέυομαι.Ήταν τότε που λόγω δουλειάς δεν είχα χρόνο να ασχολούμαι μαζί τους.Βασικά είχαν πάψει να μ' ενοχλούν,τα είχα συνηθισει.
Εκείνη τη μέρα, αφού έφαγαν και το τελευταίο ίχνος ανθρωπιάς έφυγαν.Είχα ξεχάσει την ιδέα της αυτοκτονίας.Ήμουν πλέον ένας νεκρός άνθρωπος.
Τώρα, στη μεταθανάτια ζωή μου,κάθε πρωί που βγαίνω απ' τον ηλεκτρικό αποφέυγω να κοιτάζω,κάνω πως δεν ξέρω και μέσα μου δεν κατοικεί τίποτα πια-ούτε καν σκουλίκια.

"Το παρατηρήσιμο βρίσκεται εδώ παντού. Μάλλον ο παρατηρητής είναι εκείνος που φαίνεται να μη βρίσκεται πουθενά."(Κ.Καστοριάδης)