Μια στιγμή πριν φύγω

Είχες πει να ‘μαστε φίλοι...Δεν είχες κι άδικο...

ανώνυμοι,θωρακισμένοι,

τρομαγμένοι,εχθρικοί

μαζα

δουλειά σπίτι-σπίτι δουλειά

να μπουκώνουν το χρόνο τους

να μην τους μένει καιρός για να κοιτάζονται στα μάτια

και όταν κάνουν έρωτα σβήνουν το φως

και δεν βγάζουν τις πιτζάμες τους

κακομοίρηδες

μιζεροι

η σιωπηρά πλειοψηφία

ο νομος της άγνοιας

δεν ακουω δεν βλέπω δεν μιλάω δεν ξέρω τπτ

αμέτοχοι, νιπτουν τας χείρας τους

ο λαος, το σύστημα, το αβγο και η κότα

είπες να' μαστε φίλοι, δεν είχες κι άδικο...

αν τουλάχιστον μέσα στους ανθρώπους αυτούς ένας πέθαινε από αηδία।

Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους

θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία